بر دوش تو امانت آن آفتاب بود

سنگینی سترگ ترین انقلاب بود

ای از تبار و صولت مردان بی نشان

با تو نشان تاول و رنج و عتاب بود

در ازدحام آتش و شمشیر و نیزه ها

آنجا که درد و دلهره و اضطراب بود

ای نام تو طلیعه آرامشی عجیب

خشم تو یک صلابت بی التهاب بود

آن هیبت خمیده آتش گرفته ات

تصویر داغ دیده بانوی آب بود

آن نی که با تلاوت خورشید جان گرفت

در چنگ شام تار برایت رباب بود

راه تو تا همیشه تاریخ زنده است

راهی که برگزیده ترین انتخاب بود

او با تمام آینه هایش طلوع کرد

وقتی که عشق پیش دو پایش خضوع کرد

اینجا میان دشت نمازی فراهم است

اینجا به پای آب فراتی رکوع کرد

باید کنار قامت این نخل های سبز

مردانه ایستاد و به غایت خشوع کرد

بزمی فراهم است بیا همرکاب شو

عشقی مقدر است که باید شروع کرد

ای عشق های ساده مرا هم رها کنید

وقت است تا به یک دل خونین رجوع کرد

باز یک شاخه گل یاس شکست

باز یک دانه الماس شکست

باز دریای عطش در یک مشک

باز آیینه احساس شکست

مشک بود و لب و دندان و عطش

عشق سر زد تب وسواس شکست

آن طرف گوشه آن خیمه کسی

همصدا با دل عباس شکست

                               1374